Het verblijf op de paas afdeling heeft niet gewerkt
Ben slechts lichamelijk wat aangesterkt
Maandenlang zat ik vol
Met seresta, semap, prozac en haldol
Als je weet hoe dat voelt
Zult U begrijpen
"Alles door de plee gespoeld!"

Dit is mijn laatste bericht in mijn kortstondig bestaan.
Ik heb getracht, zoals het advies luidde, mijn diepste
gevoelens bloot te leggen via mijn gedicht
Hoongelach viel mij ten deel
Het wrede wereld web, gelukkig was niet iedereen even harteloos
Maar zij hadden het te druk met zichzelf
Ik ben geknakt en gebroken, de draaglast is groter dan mijn draagkracht
Ik huil
Maar het is beter zo
Dag
...

De vicieuze cirkel
Ik draai daar maar in rond
Of ik zeg
Ik wil wel
Maar het komt niet uit mijn mond

Ik hunker naar de schemering
Zie het zonlicht
Als een belemmering
Voor dit gedicht

Ik hunker naar de schemering
Het afscheid van de dag
Een dikke donkere wolkenkring
Was het laatste wat ik zag

Weer wakker geworden vandaag
Mijn benen doen pijn dus loop ik traag
Onbewust van mijn omgeving
Of andermans beleving
De dokter zegt
Het is een feit
Dat ik aan geestelijke bloedarmoede lijd

Triest weer, de druppels maken kringen
In de plassen
Een lijster weigert te zingen
De grijsgrauwe lucht
Het maakt me bedrukt
Zo`n dag waarvan je weet dat niets lukt.

De lamp aan het schemert deze morgen
Ik kijk naar je foto vergeet heel even m`n zorgen.
Ik kijk naar de lijster het lijkt of hij schuilt
Bescherming zoekt
Het lijkt zelfs of hij huilt

Soms denk ik aan het meisje van toen
Van haar kreeg ik mijn eerste zoen
Sommige mensen willen altijd alles overdoen
Ik niet Ik blijf liever groen
Nadat zij zei
Verrek! Wat ruik jij
uit je bek

Vanachter de vitrage
Kijk ik naar het weer
het regent hier met bakken
De temperatuur is bekoeld
Net goed denk ik
Weten hun ook eens hoe het voelt

Zojuist maar weer de kattebak verschoond
De bak oogt nogal uitgewoond
Ik voel mijn tranen wellen
En een brok kruipt in mijn keel
Ik houd mijzelf groot
Mijn kat is dood

Ik heb werkelijk
echt nooit geluk
Als ik een tas koop
Gaat het handvat stuk

Echt MEGA!
Al die reacties nu al!

Al kunnen mensen aardig doen
Meestal dus niet
De inwendige afkeer voor verdriet
Maar hij die dat ziet
Kijkt nog steeds
Naar zijn rechterschoen

Ik durf nu weer naar buiten
Ik ben niet bang
Maar toch loop ik te fluiten
Het duurt niet lang
Snel naar huis, de gordijnen sluiten


Terwijl daarvoor leek het wel feest
Sinds tijden op een terras geweest
De omzittenden dachten dat ik zat was
Omdat de krant die ik las
Van mijn tranen nat was

Ik zou er wel mee willen stoppen.
Mijn behandelend geneesheer raadde mij dat af.
Langzaam minderen leek hem beter terwijl het zo door de jaren heen alleen maar meer is geworden.
De afspraken zijn nu tweewekelijks zodat ik in een soort ritme kom.
Daarna gaan we samen kijken welke dagbesteding het beste bij mij past.

Er zijn mannen die naar meisjes kijken
Er zijn meisjes die naar mannen kijken
Ik heb dat niet
omdat zij mij niet ziet
Zelfs als ik ga staan
en zit ik vooraan
Mijn onschuld gesmoord
Zij heeft het niet gehoord

Ik kijk naar mijn aquarium
Er zit weinig leven in
Een vissen mortuarium
Wat heeft het nog voor zin

Het is warm en buiten schijnt de zon
Maar mijn huis heeft geen balkon
De tuin behoort aan de buren
Ik zie dat zij mij begluren
Als ik hardop huil

Ik moet mijzelf nu echt bij elkaar rapen.
Dit is een onderdeel van mijn therapie. Alles van mij af schrijven, luidde de opdracht.
Ik heb nog nooit een gedicht gelezen en nu moet ik er zelf een schrijven.
Met sinterklaas deden we thuis wel aan gedichten.
Maar door het onleesbare handschrift van mijn familieleden werd dat meestal een fiasco.

Mijn moeder deed erg haar best om de avond zo geslaagd mogelijk te maken,
maar als je elk jaar nieuwe sokken krijgt is het niet echt spannend.
De hele periode rond sinterklaas stemde mij sowieso altijd al somber.
Tijdens de kerstdagen werd mijn dosering van de anti-depressiva altijd verdubbeld.

Ik kan me daardoor weinig van kerstmis herinneren.

Het tweede stukje is, zo mogelijk, nog zwaarder.

Het eerste stukje valt mij zwaar....